Δεν αρκεί ένας ανασχηματισμός…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας
Οικονομολόγος-Ψυχολόγος

Όσο κι αν η ανθρώπινη φύση αρέσκεται στην ασφάλεια της διαιώνισης μιας συγκεκριμένης κατάστασης, έρχονται στιγμές που ψάχνει μια ευκαιρία για νέο ξεκίνημα ως τον μοναδικό τρόπο να ξεπεράσει την κόπωση και την φθορά. Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η κυβέρνηση κι ο Τσίπρας πιστεύει ότι ένας δομικός ανασχηματισμός θα μπορούσε να μετατραπεί σε αυτή την ευκαιρία αν μάλιστα συνδυαζόταν και την εμβάθυνση και την σταδιακή διευθέτηση του θέματος της αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους.

Γνωρίζει πολύ καλά ότι οι ουσιαστικές παρεμβάσεις για το χρέος δεν θα υπάρξουν παρά μόνο μετά το πέρας των Γερμανικών εκλογών και την ολοκλήρωση του τρίτου ελληνικού προγράμματος. Αυτό που προσπαθεί να κατοχυρώσει με την επίμονη ρητορική του για άμεση προώθηση σχετικών μέτρων είναι η αίσθηση μιας, έστω μικρής, θετικής εξέλιξης μέσα στον κυκεώνα των αρνητικών οικονομικών μεγεθών.

Η τελευταία συμφωνία, συνέχεια αυτής του 2012, προβλέπει βραχυπρόθεσμα την ομαλοποίηση των πληρωμών των δανείων του EFSF και χρήση της διευρυμένης στρατηγικής χρηματοδότησης των ESM/EFSF για να μειωθεί ο κίνδυνος των επιτοκίων. Μικρές επεμβάσεις που όμως αν επιτευχθούν θα επιχειρηθεί να παρουσιαστούν ως επιβεβαίωση μιας ανύπαρκτης επιτυχίας και το άνοιγμα ενός στενού παραθύρου προς ένα καλύτερο μέλλον.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου ΕΔΩ